Koń dziki (Equus ferus) – gatunek koniowatych z rodzaju Equus, obejmujący udomowione konie domowe oraz nieudomowione tarpany i konie Przewalskiego. Tarpan wymarł w XIX wieku, a koń Przewalskiego został uratowany na krawędzi wyginięcia i pomyślnie reintrodukowany. Najbardziej prawdopodobnym przodkiem konia domowego jest tarpan żyjący w czasie udomowienia koni na stepach Eurazji[2][3][4][5][6].

jesli mieszkasz w poblizu wielkiej lipy to zapraszam do jazdy konnej
http://arkadia.turystyka.pl/konie/

Pierwsza jazda może przerażać-wielkie konie, 'ogromna' stajnia, trudne nazwy i mały, zagubiony jeździec. W rzeczywistości jednak zwykle wygląda to inaczej. Na początek wiedza jaką każdy koniarz musi posiadać: Kolor konia to maść. Najczęstsze maści konia to: Siwy- biała grzywa i ogon oraz ciało, lub wszystko szare. Izabelowata- złotożółta z jasną grzywą i ogonem. Gniada- brązowa z czarną grzywą i ogonem. Kasztanowata- kolor sierści, grzywy i ogona rudobrązowy. Gniazdo-srokata- biała w łaty dowolnej maści. Ciemnokasztanowata- całość ciemnobrązowa. Gniazdo-srokata- biała w czarne łaty. Bułana- beżowa z ciemną grzywą i ogonem. Odmiana to biały 'znaczek' na ciele konia. Odmiany : Chrapka, łysina, gwiazdka ,strzałka ,pęcina, nadpęcie.
Przydatne informacje

-kuc ma do 148 cm w kłębie
-klacz to samica konia
-wałach to samiec który został wykastrowany
-ogierek to młody samiec który nie został wykastrowany
-klaczka to młoda samica
-ogier to dorosły samiec który nie został wykastrowany
-roczniak to koń w wieku 1 roku
-źrebak to koń w wieku od urodzenia do 1 roku życia
-kastracja to usuwanie jąder (operacja dzięki której ogier staje się bezpłodnym wałachem
Lekcje zaczynamy od znalezienia uwiązu .Jest to linka. Podpinamy uwiąz do kantaru i wyprowadzamy konia. Przywiązujemy .Czyścimy zgrzebłem (szczotka z plastiku) owalnymi ruchami .Następnie czyśmy miękką szczotką z włosem. Potem podnosimy kopyta i kopystką czyścimy kopyta (nie po strzałce!) Zakładamy siodło ,podpinamy popręg, zakładamy ogłowie ,a resztą zajmie się instruktor ;) Pierwsza lekcja odbywa się na lonży ( lince którą trzyma instruktor przypiętą do ogłowia) więc jest spokojnie. Tylko się nie denerwujcie, to wszystko będzie dobrze :).

i teraz jak wygląda :
Lonża, pierwsza lekcja na lonży

Jeździectwo to piękny sport, który może dać nam wiele radości a nawet przysporzyć kilku mniejszych lub większych sukcesów. Bardzo ważne jest jednak, by od samego początku nasza nauka przebiegała prawidłowo. Pamiętać należy też o tym, że cokolwiek robimy i jakiekolwiek są nasze cele, to najważniejsze dla nas powinno być dobro konia. Oto kilka wskazówek dla początkujących jeźdźców, które powinny ułatwić Wam niejednokrotnie trudne początki przygody z końmi.

Problemów na początku jest mnóstwo. Bardzo ważne jest, by wybrać dobrą stajnie. W tym celu można zasięgnąć opinii w Internecie, wśród znajomych itp. Warto też na własne oczy zobaczyć, jak utrzymane są zwierzęta i jak prowadzi się jazdy w danym ośrodku. By uniknąć zbytniego rozpisywania się, pominę etap zapoznania się z koniem i przygotowania go do jazdy i przejdę od razu do porad dotyczących absolutnych początków w siodle, czyli pierwszej jazdy na lonży.

1. Pokonać strach: Jest to problem który dotyka wielu początkujących. Niejednokrotnie pierwsze minuty spędzone w siodle upływają pod znakiem oswajania się z koniem. Co może nam pomóc? Otóż bardzo przydatne są ćwiczenia uwzględniające dotykanie i przytulanie naszego wierzchowca, ćwiczenia na równowagę (najlepiej zwykłe stanie w strzemionach) i nieśmiertelna „beczka” (inaczej zwana „dokoła świata”).
2. Równowaga i ułożenie miednicy: jest to podstawa jazdy konnej. Sprawa jest o tyle trudna że chodzi tu o równowagę w ruchu (w tym miejscu polecam lekturę odpowiedniej ksiązki). By opanować to trudne zagadnienie, potrzeba wielu miesięcy jazdy, ale już na początku jeździec musi dowiedzieć się, jak wygląda prawidłowa podstawa dosiadu. Według teorii powinno się siedzieć równomiernie na trzech kościach: dwóch kościach kulszowych i kości łonowej. Niemożliwie jest prawidłowe podążanie z ruchem konia bez odpowiedniej podstawy dosiadu. Kolejnym zagadnieniem wpływającym na równowagę jest oparcie w strzemionach, ale o tym w dalszej części artykułu. Ćwiczenia przydatne na utrwalenie podstawy dosiadu to głównie lekkie zsuwanie się raz na jedną i raz na drugą stronę siodła oraz bujanie miednicą od siedzenia na samych kościach kulszowych do obciążania jedynie kości łonowej.
3. Prawidłowa postawa: Kiedy już dowiesz się, jak prawidłowo siedzieć w siodle, nadjedzie pora by opanować tułów i nogi. Sprawa jest prosta w teorii: otóż należy siedzieć tak, by zachowana była prosta pionowa linia od ucha przez bark, biodro aż do pięty. Kolana jeźdźca powinny leżeć swobodnie na poduszkach kolanowych a łydka równie swobodnie na boku konia. Nie wolno utrzymywać się w siodle przez zaciskanie nóg. Stabilny dosiad powinien wynikać z równowagi. Strzemię należy trzymać pod najszerszym miejscem buta, stopa najlepiej kiedy jest ułożona równolegle do konia. Tak ułożone nogi powinny luźno opadać w dół, co da nam oparcie na strzemieniu i w efekcie uzyskamy słynną piętę w dole. Początkujący jeźdźcy powinni opanować podstawę dosiadu i prawidłową pozycję najpierw w stępie. Oczywiście przy przejściu do kłusa wszystko się zawali, ale jest to normalne.
4. Rozluźnienie: Opisane powyżej zasady dotyczące dosiadu na nic się nie zdadzą, jeżeli jeździec nie będzie potrafił dostosować się do ruchu konia. Jednym z głównych celów początkującego jeźdźca powinien być stan, w którym tworzy on z koniem jakby jedną całość. Nie jest to możliwe bez rozluźnienia. Nie chodzi tu jednak o stan absolutnego „rozpuszczenia” swoich mięśni, a o zachowanie napięcia niewiele większego niż podstawowe (tzw. tonus, czyli naturalne napięcie mięśni podtrzymujące postawę ludzką), które jednak będzie pozwalało na to, by każdy ruch konia przepływał swobodnie przez ciało jeźdźca (nie wywołując przy tym nadmiernych ruchów, co miałoby miejsce przy nadmiernym rozluźnieniu). Ćwiczenia przydatne na tym etapie to typowe ćwiczenia rozgrzewkowe znane z lekcji w-f, tyle że wykonywane w siodle, czyli różnego rodzaju krążenia ramion, skręty tułowia itp.
5. Pierwszy kłus: Skoro już jesteś w stanie zachować prawidłową postawę w stępie i czujesz, jak każdy krok lekko buja twoją miednicą, to znaczy, że nadeszła pora by spróbować pojechać kłusem. Najpierw jednak powinieneś się dowiedzieć, iż chodem tym można poruszać się na trzy sposoby: w pełnym siadzie (czyli po prostu siedząc stabilnie w siodle) , anglezując oraz w półsiadzie. W początkowej fazie nauki będziesz miał styczność jedynie z dwoma pierwszymi rodzajami dosiadu. Pierwsze kroki kłusa przejedziesz w pełnym siadzie, próbując wpasować się w ruch konia bez odrywania siedzenia od siodła. Nie jest to proste zadanie a opanowanie pełnego dosiadu zajmuje długie godziny jazdy, dlatego najlepiej szybko rozpocząć naukę anglezowania. Podstawą tej techniki jest odpowiednie wyczucie rytmu, a polega ona na unoszeniu bioder lekko do góry i do przodu co drugi takt kłusa. Większość ciężaru jeźdźca opiera się wówczas na strzemionach. Przypomina to wstawanie i siadanie w siodle. Anglezowania uczy się w prosty sposób: jeździec unosi biodra na komendę instruktora wydawaną za każdym razem, gdy zewnętrzna tylna noga konia jest stawiana na ziemi, po pewnym czasie uczeń sam odnajduje prawidłowy rytm. Prawidłowa jazda kłusem anglezowanym również wymaga długiego treningu, jednak komfort jazdy odczuwa się znacznie wcześniej, niż w przypadku kłusa ćwiczebnego Nie muszę już chyba przypominać o tym, że w kłusie anglezowanym również należy zachować odpowiednią postawę, oczywiście biodra w momencie ich podniesienia wyłamują się na chwilę z pionowej linii bark – biodro – pięta.

Jako, że lekcja na lonży trwa zazwyczaj 30min, to więcej zagadnień raczej nie zostanie poruszonych. Celowo nie wspominałem o ułożeniu ręki, sposobie trzymania wodzy itp. Moim zdaniem, ze względu na dobro konia, nie powinno się dawać wodzy do ręki uczniom, którzy nie potrafią jeszcze w miarę stabilnie anglezować. Świetnym rozwiązaniem natomiast jest pasek przyczepiony w okolicach przedniego łęku. Pozwala on przytrzymać się w razie niebezpieczeństwa upadku i pomaga ćwiczyć stabilną rękę.

Mam nadzieję, że ta garść teorii pomoże Wam na pierwszej jeździe. Głównym celem tego artykułu jest przygotowanie Was na pierwsze minuty spędzone w siodle. Wszystkie poruszone tu zagadnienia wymagają długiego treningu i nie przejmujcie się, jeżeli coś Wam nie wychodzi. Jazda konna, jak żaden inny sport, wymaga cierpliwości.

huehuehue koiniki ♥
♥

sory ze nie dodawałam nic przez 2 dni ale dzisiaj ostaram sie dodac jakies zdjecia lub informacje

Konotacje w kulturze[edytuj | edytuj kod]

Polski herb szlachecki Bończa z motywem jednorożca
Koń – jaki jest, każdy widzi – to adnotacja dotycząca konia w późnobarokowej encyklopedii Nowe Ateny pióra Benedykta Chmielowskiego. Dziś pełni ona rodzaj popularnego powiedzonka, którym kwituje się różnego rodzaju oczywistości.
Koń – podać jego odgłos – to cytat ze słynnej komedii Rejs w reż. Marka Piwowskiego. Odpowiedź Pa-ta-taj jest oczywiście błędna, bo chodziło o odgłos paszczą.
Koń go zjadł – staropolskie przysłowie; według jednej z interpretacji chodzi w nim o horrendalnie wysokie koszty utrzymania konia pod wierzch.
Koń, pomimo że w dziedzinie transportu należy do przeszłości, do dziś stanowi swoisty nobilitujący symbol w motoryzacji. Powszechne jest określanie szybkiego sportowego auta mianem "rumaka", a niektóre firmy obrały właśnie konia jako logo firmowe (Ferrari) lub logo typu samochodu (Ford Mustang). Koń, tym razem mitologiczny (Pegaz), jest marką hiszpańskich ciężarówek i ciągników siodłowych PEGASO. Osobliwym przypadkiem wykorzystania nazwy konia jako marki samochodu jest rodzimy Tarpan, bynajmniej nie kojarzony ani z rewelacyjnymi osiągami, ani nawet z nadzwyczajną mocą.

koniee

Głowa, na której wyróżnia się:
Część górna (mózgowa):
potylicę – za uszami w miejscu, gdzie szyja łączy się z głową
ciemię – przed i między uszami
grzywka (czupryna) – pęk włosów pokrywający ciemię
czoło – znajduje się między oczami
oczodoły i oczy
skronie – między małżowiną uszną i okiem
małżowiny uszne z okolicami przyusznymi
Część pyskowa (trzewioczaszka):
nos z grzbietem nosa
nozdrza
chrapy
otwory nosowe
warga górna
warga dolna z bródką
szpara pyskowa z kątami pyskowymi
lica
policzki i okolice łzowe
ganasze
sanki – czyli dolne i tylne brzegi żuchwy
rów międzyszczękowy

Szyja, na której wyróżnia się:
boki szyi (lewy i prawy)
kark
grzywę – czyli włosień wystający z karku
wrąb (przegub karkowy)
podgardle – to dolny brzeg szyi
przegub gardłowy
rowki naczyniowe – znajdują się z obu stron szyi w okolicy podgardla

Tułów (kłoda) składa się z:
Przód tułowia:
kłąb
łopatka
występ barkowy
staw barkowy
łokieć
pacha
Środek tułowia (łącznik):
grzbiet
lędźwie (nerka)
ożebrowanie klatki piersiowej
mostek
brzuch
podbrzusze
słabizny
doły głodowe
Zad:
krzyż
zewnętrzne guzy biodrowe
udo
kolano z fałdem kolanowym
kulsze
pośladki
krocze, odbyt i srom (u klaczy)
nasada ogona
rzep ogona
kiść ogona

Nogi (część wolna kończyny)
podramię (przedramię)
nadgarstek (napiąstek)
nadpęcie
okolica stawu pęcinowego z ostrogą i szczotką pęcinową
pęcina
korona
kopyto
kasztany – występują na wewnętrznej stronie przedramienia i stawu skokowego

:>

niektóre fryzury koni wyglądaja jak siatka nietóre nie pokaze wam kilka końskich fryzur:

NIEKTÓRE CIEKAWOSTKI O KONIKACH :

1. Nazwy koni w zależności od wieku:
   sysak – młody koń do około 6 miesiąca życia, odżywia się głównie mlekiem matki.
   odsadek – młody koń odłączony od klaczy matki
   źrebię – młody koń poniżej 1 roku.
   klaczka – samica konia w wieku 1-3 lat.
   ogierek – samiec konia w wieku 1-3 lat.
   klacz, kobyła – samica konia powyżej trzeciego roku życia.
   ogier – samiec konia powyżej trzeciego roku życia, zazwyczaj hodowany dla rozrodu.
2. Chody konia
   
   Wśród naturalnych chodów konia rozróżnia się (w kolejności według prędkości):
   
   Kłus wyciągnięty w wykonaniu siwego ogiera rasy andaluzyjskiej
   stęp –
   chód czterotaktowy; koń stawia nogi w kolejności: lewa tylna, lewa przednia, prawa tylna, prawa przednia. Rodzaje stępa: swobodny, pośredni, wyciągnięty.
   kłus –
   chód dwutaktowy, koń stawia dwie nogi po przekątnej (prawa przednia i lewa tylna, lewa przednia i prawa tylna). Rodzaje kłusa: roboczy, pośredni, zebrany, wyciągnięty. Z punktu widzenia jeźdźca w rekreacji wyróżniamy: kłus anglezowany, ćwiczebny (pełny siad) lub w półsiadzie. Kłusaki mają również kłus szybki, który u innych koni nazywamy już galopem. W jeździe rekreacyjnej oraz sportowej jeździec anglezując, powinien podnosić się z siodła w momencie, gdy koń stawia przednią, zewnętrzną nogę. W konkursach ujeżdżeniowych na czworoboku od klasy P stosuje się tylko kłus ćwiczebny.
   galop –
   trzytaktowy chód konia (źle ułożone konie czasem galopują czterotaktem), koń stawia najpierw nogę tylną, potem dwie nogi po przekątnej, a następnie przednią prowadzącą – w zależności więc od tego, która noga stawiana jest jako ostatnia, rozróżnia się galop na lewą i prawą nogę. Rodzaje galopu: roboczy, pośredni, zebrany i wyciągnięty. Można galopować w półsiadzie lub w pełnym siadzie. Koń powinien galopować na tę samą nogę, w którym kierunku idzie (w lewo – na lewą, w prawo – na prawą). Jeśli tak nie jest, a jest to zamierzone, mówi się, że jeździec prowadzi konia kontrgalopem. Jazda kontrgalopem jest trudnym technicznie elementem, bowiem utrudnia koniowi zachowanie równowagi. Jeśli kontrgalop nie był zamierzony to nazywamy go galopem fałszywym.
   
   Cwał – na podstawie 16 zdjęć Eadwearda Muybridgea z 1887 roku
   Cwał –
   jest najszybszym rodzajem chodu. Koń stawia nogi w kolejności: lewa tylna, prawa tylna, lewa przednia, prawa przednia, lub odwrotnie, po czym następuje faza lotu (na animacji).
   
   Ten chód jest używany w wyścigach konnych.
   
   Oprócz tych podstawowych chodów konia wyróżnia się jeszcze dwutaktowy inochód (koń stawia nogi w kolejności: prawa przednia z prawą tylną, a następnie lewa przednia z lewą tylną) oraz chód tolt. Istnieje również wiele chodów sztucznych, czyli wyuczonych przez człowieka np. piaff, pasaż czy stęp hiszpański.
   
   Chody mogą być wrodzone (stęp, galop, kłus, cwał) lub nabyte (piaff, pasaż). Każdy z wymienionych powyżej chodów ma dwa rodzaje (tempa): szybki i wolny, i można w nim wprowadzać modyfikacje, takie jak skracanie czy wydłużanie kroku.
   Uzębienie konia[edytuj | edytuj kod]
   
3. Konotacje w kulturze
   
   Polski herb szlachecki Bończa z motywem jednorożca
   Koń – jaki jest, każdy widzi – to adnotacja dotycząca konia w późnobarokowej encyklopedii Nowe Ateny pióra Benedykta Chmielowskiego. Dziś pełni ona rodzaj popularnego powiedzonka, którym kwituje się różnego rodzaju oczywistości.
   Koń – podać jego odgłos – to cytat ze słynnej komedii Rejs w reż. Marka Piwowskiego. Odpowiedź Pa-ta-taj jest oczywiście błędna, bo chodziło o odgłos paszczą.
   Koń go zjadł – staropolskie przysłowie; według jednej z interpretacji chodzi w nim o horrendalnie wysokie koszty utrzymania konia pod wierzch.
   Koń, pomimo że w dziedzinie transportu należy do przeszłości, do dziś stanowi swoisty nobilitujący symbol w motoryzacji. Powszechne jest określanie szybkiego sportowego auta mianem "rumaka", a niektóre firmy obrały właśnie konia jako logo firmowe (Ferrari) lub logo typu samochodu (Ford Mustang). Koń, tym razem mitologiczny (Pegaz), jest marką hiszpańskich ciężarówek i ciągników siodłowych PEGASO. Osobliwym przypadkiem wykorzystania nazwy konia jako marki samochodu jest rodzimy Tarpan, bynajmniej nie kojarzony ani z rewelacyjnymi osiągami, ani nawet z nadzwyczajną mocą.
4. Konie charakteryzują się wielką różnorodnością umaszczeń, które w większości przypadków nie są cechą rasową. Wyjątkami od tej reguły są rasy: haflinger (umaszczenie kasztanowate z konopiastą grzywą i ogonem), appaloosa (umaszczenie tarantowate), konik polski (umaszczenie myszate), palomino (umaszczenie izabelowate), fiording (umaszczenie bułane) oraz koń fryzyjski (umaszczenie kare, jedyną możliwą odmianą jest mała gwiazdka na czole), albino (umaszczenie białe).
   
   Appaloosa należą do koni o maści leopard. Są to wszystkie ubarwienia koni, na których widać kropki. Jednym z rzadszych rodzajów leopard jest snowflake, jasne kropki na ciemnej powierzchni.
   
   Ciekawe kolory sierści charakteryzują także Quarter horse, m.in. buckskin: sierść beżowa, grzywa ciemna, paint indiana: nieregularne plamy różnych kolorów. Istnieje też silver dapple: czekoladowo-szara sierść z srebrną grzywą i ogonem.
5. Wyhodowano wiele ras koni. Najpopularniejsze to:
   czystej krwi arabskiej – jej krzyżówki dały początek wielu innym rasom
   pełnej krwi angielskiej – konie wyścigowe
   
   Polskie rasy koni:
   konik polski (kn) oraz jego odmiana konik biłgorajski (knb)
   rasa huculska (hc)
   rasa małopolska (młp)
   rasa śląska (śl)
   rasa wielkopolska (wlkp)
   kuc feliński (kf)
   polski koń szlachetny półkrwi (sp)
   polski koń zimnokrwisty (z)
6. Koń domowy (Equus caballus) – ssak nieparzystokopytny z rodziny koniowatych. Koń został udomowiony prawdopodobnie na terenie północnego Kazachstanu w okresie kultury Botai tj. około 3,5 tys. lat p.n.e.[1][2]. Przodkami koni orientalnych, od których pochodzą konie gorącokrwiste, były prawdopodobnie koń Przewalskiego i tarpan; konie zimnokrwiste pochodzą natomiast od konia leśnego z Północnej Europy. Koń Przewalskiego jest obecnie jedynym przedstawicielem gatunku koni dzikich. Rasa konik polski wykazuje bardzo duże podobieństwo do tarpana, lecz nie jest genetycznie tą samą rasą (chociaż poza Polską koniki polskie bywają określane mianem tarpan)[3]. W styczniu 2007 zespół naukowców z Massachusetts Institute of Technology i Uniwersytetu Harvarda poinformował, że stworzył wstępną mapę genomu konia.
   
   Niegdyś najpopularniejsze zwierzę pociągowe, następnie wyparte przez maszyny (zob. traktor, kombajn). Dziś używany w celach rekreacyjnych i sportowych, jako zwierzę pociągowe – jedynie w biedniejszych gospodarstwach. Przeciętna długość życia koni wynosi 25-30 lat. Wysokość konia mierzy się w kłębie specjalną laską zoometryczną.
   

:(♥

       NIE RÓB TAK JAK INNIGDY KONIE JUZ SA STARE ,MAJA ZŁAMANA NOGE ALBO TAK POPROSTU IDĄ NA UBUJ NIE RÓB IM TEGO  MYŚLISZ ZE KON NIE CIERPI ALE TY TAKŻE MOZESZ ZMIENIC NA SWIECIE POWINNO BYĆ :
 
1.WIECEJ SCHRONISK DLA KONI2.MNIEJ UBOJNI  

RATÓJMY KONIE ♥

teraz dodam kilka zdjec koni

koń andaluzyjski

Wygląd

Jest to koń średniej wielkości z wysoko osadzoną szyją, o prostym profilu głowy i często pofalowanej grzywie i włosach ogona. Szyja jest zwykle dość gruba, ładnie łukowato wygięta, zgrabnie osadzona na dobrych, skośnie opadających łopatkach. Koń ma głowę o prostym lub lekko wypukłym profilu, z szerokim czołem i dużymi oczyma. Klatka piersiowa jest szeroka i głęboka, kłoda owalna, grzbiet zwarty oraz krótki, a zad dobrze umięśniony, z nisko osadzonym grubym ogonem. Koń posiada dobrą prezencję i taka samą akcje, w której zawiera ruch z wysokim unoszeniem kończyn, używany podczas parad, nazywany paso de andatura. Wzrost waha się od 150 do 160 cm.

charakter:

Jest to koń spokojny i cierpliwy, łagodny i inteligentny o wyrównanym temperamencie, bardzo mocno przywiązujący się do człowieka, doskonały do jazdy w siodle. Był używany podczas Korridy.

Jeździectwo - prawidłowy dosiad konia

Dosiad ujeżdżeniowy zwany jest też podstawowym, lub półwidłowym. Używany jest w podstawowym treningu jeźdźców, oraz dyscyplinie dresażu (ujeżdżenia). Po opanowaniu go, można zacząć naukę innych form dosiadu. Także najbardziej obciąża grzbiet wierzchowca, spośród innych form.

Kryteria prawidłowego dosiadu:
Jeździec siedzi tak, żeby można było poprowadzić prostą linię, przez bark, biodro i piętę. Cały czas musi pozostawać rozluźniony i w równowadze. W istocie, dosiad ujeżdżeniowy jest podobny do stania na ziemi w rozkroku i z ugiętymi kolanami. Różni się jedynie ułożeniem stóp.
głowa jest zwrócona na wprost, nie przekrzywiona w żadną stronę. Wzrok należy kierować ponad uszami konia.
barki są rozluźnione, skierowane nieco do tyłu, w celu wysunięcia do przodu klatki piersiowej.
ramiona znajdują się przed pionem. Stawy łokciowe lekko przylegają do tułowia
ręce są zamknięte w pięść, lecz nie zaciskają się. Wodza przechodzi pomiędzy małym, a serdecznym palcem, przez wnętrze dłoni i uchodzi na zewnątrz pomiędzy palcem wskazującym, a kciukiem, który tworzy rodzaj "daszka" nad pięścią. Ręce nie mogą wyginać się na zewnątrz, ani do wewnątrz. Wraz z przedramionami, tworzą prostą linię względem wodzy.
plecy trzymane są prosto, dzięki czemu uwypukla się klatka piersiowa. Nie mogą być zbytnio napięte, gdyż mogłoby to prowadzić do przekazywania koniowi błędnych sygnałów. Utrzymywane są jedynie w takim napięciu, które pozwala na zachowanie prostej pozycji w siodle.
sposób siedzenia - opieramy się na kościach kulszowych, pilnując, by nie przenieść ciężaru ciała na kość ogonową, czy łonową. Pośladki muszą być rozluźnione, tak jak całe ciało jeźdźca. Biodrami podążamy za ruchem konia, siedząc w najgłębszym miejscu siodła. Jest to bardzo ważne i stanowi podstawowe kryterium wygodnej jazdy (inaczej będziemy się obijać o siodło).
uda - wnętrze ud jest lekko skierowane do wewnątrz. Są odchylone jak najbardziej do tyłu, bez odrywania kości kulszowych od siodła.
kolana - ich położenie jest zależne od ustawienia ud. Powinny leżeć nisko i płasko przylegać do siodła.
łydki - tworzą z udami kąt 90 stopni. Są przyłożone do boków konia i cofnięte do tyłu, co umożliwia lekki kontakt z ciałem konia. Ich dolna część leży nieco za popręgiem.
pięty są najniższym punktem ciała jeźdźca siedzącego na koniu. Ich położenie wynika z ustawienia łydek.
strzemię leży w najszerszym miejscu stopy. Palce stóp są rozluźnione i znajdują się wyżej od pięty. Powinny być skierowane w stronę konia ♥

zdj konia schire

kon saddler

W skrócie „saddler", jest koniem, którego można nazwać pełnej krwi wśród pięciochodów. Rasa powstała w wyniku krzyżowania ogierów pełnej krwi angielskiej z klaczami poruszającymi się töltem. Hodowla tych konia rozpoczęła się w XVII wieku, głównie w obecnych stanach Kentucky, Missouri, Tennessee i Ohio.

Rasa występuje w odmianach od trzech do pięciu chodów. Pierwszej używa się do skoków i ujeżdżenia, natomiast dla drugiej organizowane są specjalne próby dzielności. Konie obu grup należą do koni wykorzystywanych w zaprzęgach. Ich ruch charakteryzuje się wysoka akcją kończyn przednich.

Pięciochody oprócz chodów podstawowych charakteryzują się także chodami o nazwie slow gait i rack.

Charakterystyka

Wysokość: 150-160 cm

Eksterier: Budzowa zwarta i szlachetna, wysoko osadzona, długa i wygięta szyja, sucha głowa.

Maść: Wszystkie podstawowe, srokata i inne

Pochodzenie : USA

Ciekawostka : Saddler występuje w dwóch odmianach, jako typ o trzech i pięciu chodach. Konie z grupy wykorzystywane są standardowo do skoków, natomiast komie z drugiej grupy służą do konwencjonalnych dyscyplin, dodatkowo poruszają się gaitem i rackiem.